DIZ/ÇÎROK

                      DIZ

 

M. ELİ [Murad Ciwan]

 

Di kuça tarî û teng re derbas û li ber derîyê xanîyê nizm î kerpîç sekinî. Qederekî çavê xwe hûr î şil, li ser kulîyên berfê ê ji jor da dihatin xwarê gerand. Duvre, lingên xwe di berfa erdê da û di derîyê nizm re derbasî hundir . Li hundir ronahiyeka qels hebû. Agirê lembê ê ricifokî şewqa xwe bela dikir û di dîwêr de hin xelekên sîyê ên lerîzokî çêdikirin.

Çavên cara ewil bi kurê di bin mitêla perîtandî de ya nêzî kuçik raxistî ketin. Dûvre ber bi jina ve bilind bûn. Çavên wan bi hev ket, debar ne kir, çavên xwe ji yên jina xwe revandin. Serî di ber da, hêdî hêdî ber bi quncikê xênî ê parî tarîtir de meşîya, çû li wirûnişt. Qasekî din, bi sîya ku hêdî hêdî ber bi de , serê xwe xist nav herdû çogên xwe û bi çavên xwe yên zoq li piçikên berfê ên li ser pêlava xwe nihêrt. Jina , deng hat li nik rûnişt. Demeka dirêj, bêdeng wilo linik hev sekinîn. Pişt re dengê jina ê nizmik, wek ji kûr de , ket guhê :

«Gelo dîsa vala vegerîyayî

Weka xwe bi xwe biaxive, di ber xwe de bersiva jina xwe da:

«Erê vala Wek hergav»

Hinekî seki, pişt re dîsa dest kir, weka ku bixwaze kula dilê xwe birevîne, «Ev çend roj in, sibê ji malê derdikevim, dibêjim dibe ku ez kesekî xwedî bar bibînimHeta êvarê, li îstesona tirênê, li xeracên makîna digerim. Kesên xwedî bar ên tên û diçin, tu kes jî naxwazin bi me bikşînin. , ya barê xwe li ereba hespan dike, yan li texsiyekê siwar dibe, diçe. Hela piştî barîna vê berfa pirr, ez li wan der û doran ji çend himalên wek xwe pêştir tu kesî nabînim. Di berf û sermayê de karê xelkê tune ê derdê himalan bikşîne? Ne hewceyê dirêjkirinê ye. Wek min go, heta êvarê em vala digerin

Demekê peyv ji kesî derneket. Piştre dîsa jina bdengekî nizm dest bi axaftinê kir:

«Tu bigeriyaya, di ku te ji xwe re karekî din bidîtaya. Bivê nevê karekî li gor te ê hebe

«Ji te tirê ku ez nagerim qey? Qey, ez bêserî li kuça digerim?… Helbet ez ji alîkî de li kar digerim. karê çi, halê çiÊdî buye ku bi bertîla kes nikare tu karî bi dest xwe xe

Hệ axavtina xwe xelas nekiribû, nihêrt çiqa diçe girî dikeve çavên û qirik ziwa dibe, dike nake, nikare xwe ji halî xelas ke, dengê xwe bi. hêsirên çavaxwe negirtin; nermik nermik hatin xwarê. Jina piştî van gotina tu bersîv venegerand, ji nik rabû, dîsa çû li cîyê xwe yê berê rûnişt. Piştî çend deqan, li kêleka lawi biçûk vezelîya û di xew re çû.

Heta sibê xew ne ket çavên mêrik. Çavê xwe bal bi agirê lembê zelûl ve kiribû û diramiya. Carna ji xwe ve diçûdiket xeyalan. pir nedima ku xeyalên diçûn dihatin dîsa li ser agirê lembê ê zelûl disekinîn. Zelûlbûna lembê hin xelekên sîyê di dîwêr de çêkiribûn. Ev xelek, de wek gulîyên darê li ber bayê dihejîyan û kederekbiyanî dixistin dilê . Dîwarên deng û siyên lerizokî mirineka sar dixist bîra . gavê, temamê laşê bi tirs diricifî… Carina çavên ber bi lawi di bin lihêfa peritandî de razayî ve dibûn, pişt re diqelibîn ser jina . Çavên lêwik ketibûn kortê, di rûyê de ji hestû û çermi ve tu tişt nemabû. Bi histu xwe zeîf û ziraviwek mirov îskeletek ji mezel derxistibe, danîbe wir.

Tiştê ku bi şev dihat bîra û li serê diramiya, –piştî ku tu nedida berê bêtir kulên radikirin û ew hal dixist. Mirov digo gey şevekê, bîst salan bi carekê ew extîyar kiriye.

Bi dengê kuxukeka ji kûr ve, li xwe varqilî. Çavên xwe ber bi paca piçûk a naylon ve bilind kir. Li derva bagereka mezin hebû. Kulîyên berfê ber bi bayê ketibûn û vir da wir da difiriyan. Ji alîkî de , misêwa naylona pacê dikutan. Ronahiya ku di naylonê re derbas dibû û diheri hundur, dida xuya kirin ku îdî sibe bûye.

Carekê hay bû ku dengê kuxikê hệ dom dike. Li alî deng vegerîya. Jinikê lawik bi ser zik ve danîbû ser çonga xwe, serê bi ser kuçukê agir ê vala de xwar kiribû û ji bo kuxik bisekine, hêdî hêdî li pişta dixist. Lê dikir ne dikir, kuxik nedisekinî. Her ku diçû zêdetir di û re qirik li lêwik dixetimand. Di wir de bi cîh dibû û bîhna diçikand.

Ji nişka ve çavên ên ku zoq li lêwik bûn ji hev bûn û bi tirs li hev gerîyanEw çi bû?.. Tiş ku didît gelo rast ? Pêşîyê nexwest bawer bike. Dûvre nihêrt ku rast e; xwîneka sor û zirav bi kef û belxema devê lêwik re dihat xwarê. Xwîn wek taye sor dirêj dibû û dûvre li erdê dnav belxemê de bela dibû. Her ku diçû ruyê lêwik soromoro dibû, çavên ji hev dibûn û qapaxên çavadiwerimîn. Bi dengekî bêumîd û bi nalîn di ber xwe de go: «Yarebî, ev çi hal hat serê me, ez ê çi bikim? Bku de herim?»

Jinik mabû heyirî. Çavên yên mehzûn û bihêsir bi carkê de guherîbûn, bûbûn mîna çavên pilingên har. Herdukan nizanibûn ê çi bikin, an bi ku ve biçin. Lê jinikê debar ne kir, bi çavên xwe n sor û şil li mêrivegerîya û bi ser de qîrîya:

«Bes e, bes e êdî derdê te… Çi ye tu keti wî qunci?… Halê lêwik nabînî? Çi diseki, li benda mirina  , çi

Didît, baş didît. dikaribû çi bikira? pere , çare bû. Bi vê rebenîya xwe ka ê bị ser de biçûya, ê ji  re bigotaya çi? Derdê xwe ê ji re vekira? Him kê ê guh bidayê? Na… na… tu kesî ê ji halê fam nekira.Bi dengekî wek ji kûr de , got:

«Ez dibînim, dibînim , bi serê xwe ka karim çi bikim? Qurişek pere bi min re nemaye. Perê mitêla ku me çendî firot nema. Ka di hundur de tiştekî firoti ku hebe em bifroşin tuneye. Ne êzing e, ne dan e, ne xwarin e dîsa. Dixtor û derman ji xwe perekî gelek pir divên. De ka bêje îca ez ê çi bikim

guhê jina ne lê bû:

«Hero duro, têyî dikevî quncikê tarî, serê xwe di nav çongên xwe û wer difikirî, Ka çi dikeve destê te?.. Tu di qey Xwedê ê her tiştî di taqê re bibarîne?.. Yan tu dibê hema çi dibe bira bibe? Tu li benda mirina me ? Dixwazî em di nav mezelê cemi de bicehimin herin?… Haa?…»

«Ka ez karim çi bikim? Heydê tu bêje, dixwazî çi bikim

«Çima ez ê bêjim? Bi kevne jiniya xwe ma ez ê aqil bidim te? Çi difikirî, tu ji xwe re bifikire

«Ez nikarim tu tiştî bifikirim. Ji xwe ev çendeyek e serê sibê, radibim, diçim digerim, heta êvara, nîvê şeva… Ha vir da, ha wir da… Lê tu tişt bi destê min nakeve. Loma, van roja ne aqil di serê min de maye, ne taqet di canê min de… A nuha gund hebûna, dîsa me karibû li alî, alî xwe bavêta hinekan; nasîtî, cîrantîdibû ku yeji me re vebûna. bajar?.. ne nas e, ne dost e bi ye? Yekî ku kar , ne ez kesî nas dikim, ne jî qe… Tu deriyê vekirî nabînim. Dest û ling li min hatin girêdan

«De tu nafikirî, ez nafikirim. Eman êdî derdê lawê te merezdarî. A, ji te re, tu binêre, çawa dikî, bike…»

«Hela hiş e , Xwedê razî…»

Jinik bi ser de qîrîya:

«Çima ez ê hiş bim? Ez ne însan im, ne me? Qey, ez ê heroj heta êvarê, umîd li benda mirina bim? Edî ez nikarim debar bikim. Debar û taqet di min de nema

«De hela bes e …»

«Ne bes e, çima ê bes be? Heta ku ê di halî de be, bigire bavê derva, bira rokê zûtir bimire çêtir e.»

Hêrsa rabû û gav bi gav zêde . Her axaftinekjinikê wek tîrekê di mêjîyê rake; diçû di hundirê mêjî de diçikiya. Dilê teng di. Her ku çû çavên tarî bûn, serê gêj , digo qey dîwar ber de tên, ha dikin bi ser de hilweşin. Bi care de hemdê xwe jcîyê xwe pekîya. Bi ser jina xwe de qîrîya:

«Bes e!.. Bes e dibêjim ji te re!… Ecelê te hatiye, çi ye?»

Jinikê ji xwe ne xwar:

«Erê, ecelê min hatiyena bes im, ez ê bêjim. Heta niha ez sekinîm, ez hiş bûm ka çi bi destê min ket? Salên min di halê xirab de…»

Debar ne kir, êrîş da ser jinikê. Destê xwe bilind kir û heta hat kulmek da. Bilind kir dîsa da. jinikê dengê xwe nedibirî. Her ku dixist diaxaft, her ku dixist diqîriya:

«Li min xe, hema heta ji te li min xe tu nikarî êdî dengê min bibirî. Heta ku ez ê di halî da bijîm, ez bimirim çêtir e. Qene ji te û ji lawê te xelas dibim. Lêxebikuje, bira ez bimirim »

Ji lêxisti milê betin, êdî mest . Seki, bi çavêsor ên xwînî li dora xwe nihêrt. Çavê tu tişt nedidît. Dîwarên dora wek kelekên ser pêlên avê diçûn dihatin. Gêja çû, xwe li ser linga negirt, wek xirarekî vala qelibî bin dîwêr û wer ma. Ji xwe ve çû. Edî ne kuxik, ne qîreqîra jinikê… Tu deng nediçû guhên .

Gava bi hişê xwe ve hat û çavên xwe vekirin, li derva tarî keti erdê. Hêdî hêdî ji cîyê xwe rabû. Êşek giran keti serê , dîsa gêja çû. Ji bo ku nekeve, pala xwe da dîwêr. Hinekî wer seki, pişt re nerme nerm serê xwe bilind kir û bi çavên vala li dora xwe nihêrt. Pala xwe ji dîwêr hilda, berê xwe da ber bi paca naylon û meşîya. Bi pişta destê xwe li naylon xist, berfa derva jser qewitand. Demekê derva temaşe kir. Bagera serê si sekinîbû. Şev deng . Li derva ronahiyeka jronahîya berfê hebû, Li der û dorê, ji berfa si û di nav de hin reşe malên wek a pêştir tu tişt xuya nedikir.

Ji pacê vegeriya, serî di ber de, xwe bal bi derî ve kir, derî vekir, derket derva û ket kuça teng.

Berf, bîstikek berê sekinîbû. tevî ya ku ji sibê de hatibû, ji çogekê zêdetîr berf keti erdê. Bi sekna berfê re, ba û bager sekinîbû. ji ber ku dinya sayî bû sermayeka k peyda bûbû. Wek cilêteka tûj ser çavê wî dibirî vê sermê. Debar nekir, şewqa xwe xist nav çavêxwe û stukira çakêt bilind kir, li dora histûyê xwe pêça. Destê xwe cemi xist bêrîka pantolonê xwe û meşîya di nav berfa pirr de.

Heta çongê diket berfê û derdiket. Weka ku nexwaze çavên xwe yên şil nîşanî Xwedayê ku dilê pê naşewite û duayên qebûl nake bide, serê xwe bi ber xwe de xwar kiribû. Berfa hişk û cemi di devdelingêpantolone qetandî re diket hundir û wek perçên camê çîn dibirîn. Digo qey temamê laşê dike bitevize. qet guh nedidayê. Dibe ku haya jê tunebû. Bi rastî hay ji tiştekî nînbû. Nizanibû bi ku de diçe û çima diçe Hew hay ku ji mala xwe bi rojan e nan û agir neketîyê dûr dikeve. Her gava ku davêt ew ji vê mala ya sar, a bi sala ye sitara serê  dike dûr dixist.

Mecbûr . Di biçûya. Edî nedixwest destvala vegere malê. Diviya destvala venegerîya, bivê nevê tiştek bi destê xwe xistaDi dilê xwe de go «şert e, şert edivê ez rêkî bîbînim. ji ku, ji kê û çawaDikir nedikir, bersiva van pirsan di serê de çênedibûn. Pirs diçûn dihatin dîsa di serê de çik dibûn. Li wir tevlîhev dibûn û bi tu awayî nedixwestin derkevin.

Diramiya: gelo hew ew tenê ê ku hatibû avêtin çala bêumîdîyê? Derîyê umîdê hew li ser tenê hatibû qefaltin? Nizanibû dida bîra xwe; bi hezaran însan hebûn mîna . Ji bêkarî, bi hezaran mirov, vala digeriyan, ji siban heta êvaran li qehwan rûdiniştin. Hemî reben û belengaz bûn. Li dora hev dicivîyan û behsa halên xwe dikirin. digotin ne digotin, derdê wan xelas neđi. Roja dîtir, roja dîtirher û her dom dikir. Gelo niza ê çawa bûya? Vê rewşa xerab, belengaziyê, bêkarî û birçîbûnî ê heta kîngê dom bikira? Gelo ro hebû ku ev birçîbûnî û belengazî rabûna?.. Tu kes, kar, mal û agir nemaya?.. Her kesekî karekî û maleka hebûyaZikê û yên zaroyên têr bûna. Nexweşî rabûna, çi derd çêbûna, derman pêre pêre xwebigihandayê. Gelo rojeka wilo hebû an na? Nizanibû

Ji nifşkê ve bi dengê firêneka sert li xwe varqilî, xeyalê hemî revîyan û bi xwe avêt kêleka . Pîştre l xwe vegerîya. Texsîyekê çend gavan wirdetir firên kiribû. Şofêr serê xwe di pacê re derxist, çend çêr kirin û dîsa texsîya xwe bi xist. Texsîyê berf û çamûra ser rê di ber tekerlekê xwe re pejiqand û çû winda . Hêdî hêdî rabû ser xwe, çamûr û berfa pejiqîye serê ji xwe daweşand û hov hov li dora xwe nihêrt. Mabû heyirî: çi çax gihîştibû nav sûkê?

Dîsa dest kir, di kêleka re meşîya. Li ser ji otomobîlên ku carina diçûn dihatin ştir tu tişt nîn n. Ronahîya di pacên apartmanên çar pênc qat re derdiket derva, tevlî ronahiya lembên kuça dibû, derva ronîtîr dikir.

Mala xwe, kuçên tarî ên ku re derbas bûye xist bîra xwe. Kaşê ku dighîşt vê rêya han, cuha ser devề ya pîsî û qirêjên sûkê de diherikîn xist bîra xwe. Nedihat heşê , ka kîngê di van deran re derbas bûye. A va ye aniha tikûtenê xwe li nav bajêr didît. Ne ji dengê firênê ya, zane ê çiqas bi awayî biçûya.

Niza ê bi ku de biçûyaÎstesona tirênê ket bîra . Wextê hatina eksprêsa Stembolê û Qurtelanê . Biçûywir di ku çend quriş bi dest xista. Destê xwe xistbêrîka xwe û gavên xwe jidandin. Bi lez di qoziyapavyonê re berê xwe da kuça jor. Li ber pavyonêdengên nara, şikandina tebeq û qedehan û dengêmuzîkê û reqsê tevlîhev dibûn. Deng derdiket derva û liderva bela dibû. Go: gelo niza li hundir çi dikin? Xwedêzane niha hundir pirr germ e.

Ku germî ket bîra nifşkê ve wek xew têkeve çavên, çav melûl bûn, re tirs ket dilê . Ev çi ? Jisermê dikir bitevîzîya, çi? Bi tirsa teviziya gavên xwehệ zûtîr kir, berê xwe da îstesonê.

Gava gîhaşt gara tirênê hệ tirên nehatibû. Destê xwe dhev da, anî ber devê xwe, ki û ket hundirê salonê. Li cîhekî runiştinê gerîya tu der vala nedît. Li ser bankên ber dîwêr, hin rûniştibûn, hinan potek an cakêtê xwe avêtibûn ser xwe, çogên xwe kişandibûn zikê xwe, destê wan di bin serên wan de razabûn. Cilêhemûyan kevn û perîtandî bûn, pir wan bi pîna bi hev hatibûn dirûtin. Çavên li soba komi a navça salonê ket. Xwe gîhand sobê û destê xwe da serê. Ji zû ve temirîbû hệ germî di hesinê de mabû. Destê wî bi sobê ve, enîya xwe sipart lûlê û wilo ma.

Çend deqe şûnde dengê fîtika tirênê bêdengîya şevê çirand û li ser bajêr bela . Tirên keti garê; hêdî hêdî hat li ber salone seki. Deriyên vebûn û rêwî re re daketin xwarê. Hê deqek neçûbû îsteson bi mirovan ti . Hin dadiketin, hin siwar dibûn, hinan rêwîyên xwe bi dikirin, hin hatibûn pêrgîya mirovên xwe. Yên ku ji tirênê peya dibûn, hinên wan diçûn li dolmîş û texsîyan siwar dibûn. Hin di cadê re berjêrdibûn û diherikîn.

Çavê li mirovekî li nav qelebalixê ket. Du walîzêgiran di destên de bûn û bi hilke hilk dimeşîya. Xwe ber bi mirov kir, pirsî:

«Te himal divê gelo

Mirov seki, li çavên nihêrt, dûv ra bersîv da:

«De were, were… hilgire, heta texsîyê alî min bike.»

destê xwe avêt walîzan, yek hilgirt da ser milê xwe, ya din xist dest û bi pey mirov ket. Ciyê texsîyapir nêz . Gelo heta malê ê nekişanda? Mala wî miheqeq pir dûr . Heta malê hilgirta zane ê çiqas pere bistenda?

«Kekê te divê ez heta malê hilgirim

«Mal gelek dûr e kuro.» go mirov.

«Bila dûr be, ez dikarim hilgirim. Hema nîşanî min bide bes e.»

«Tu dînî çi ye? Di vê serma han de, ka peyatî çûyinHim piştî ku texsî heye, ji bo çi

Dengê xwe birî, bersîv neda êdî. Xwe bi xwe go: rast e , çi derdê mirov heye di vê sermayê de heta malê peyatî biçe. ji ku bi halê min zanibe. Him çi ji re halê min. Derdê herkesê ji xwe re.

Ku gihîştin nik texsîyan, mirov du banknot û nîvê hesinî xist kefa destê , li texsîyê siwar û çû. Gava mirov pere dirêj kiribûyê destê wan bi hev bûbû. Çi destekî wî  nermik û germ hebû. Germa destê gîhaştibû pere . Pere di nav kefa destê xwe de guvaşt wek bixwaze germa pere derbasî destê xwe bike.

Heta ku vegerîya hat salonê tirên bị keti . Bçûyina tirênê re li garê kes nemabû. Ew vegerîya, yî dilê xwe kete kuçekê. Niza çima, elektrîkên kuçatemirîbûn. Hew ronahîya berfê mabû. Hinekî li kuçangerîya. Hema kîjan kuçe bi ber keta berê xwe dida wir. Pir hindik niza çiqa çû, care nihêrt ku li ber camîyekê ye. Camîyeka nav mehelan . Di derîyê hewşê re ket hundir, çû li ber mûslixên avê rûnişt. Niza gelo ê çibikira? Gelo biçûya malê? Ka qey mal ji vir çêtir ? Qene li vir dengê girî û kuxikê nedihatê. Bi nerme li dora xwe nihêrt, çavên xwe di hundirê hewşê de gerand. Jnifşkê ve çavên hatin li ser tabûta camîyê a ser berfê sekin. Çirûskên êgir ji çavên firîn. Ricifandineka sar laşê girt, pişt re mal ket bîra . Jina , zaroyê niha li malê ji serma diricifîn.

Xwe bi xwe go:

«Ez ê tabûtê bigrim bivim malê. çend rojekê me germ bike. Qene aveka germ di qirika me re biherike

Sekînî, tirsek ket dilê ; camî mala Xwedê . Rabe bidize û musîbetek bi serê de were… Ji camîyê tişt dizîn gunehe gelek mezin . Lê nebe? zane heta sibê dibe ku lawê bimire. Sibê nemira ê dusibbimira. De çi dibû bira bibûya, ê bibira. Lê di di xwe de go: «Ez ê aniha bibim, lê havînê ez ê tabûteka ji çêtir bînim bixim cîh. Ahd be ku bivê nevê ez ê bînim

Hê wer digo, dûr ve, ji minareyekê dengê azana sibê bilind . Xuya ku rgîya sibê bû. Bîstikek din ronahî ê di erdê ketaya. Û a xirabtir, wextî miezinê vê camîyê bihata. Bi vê fikrê rabû ser xwe û nêzî tabûtê bû. Rakir tabûta vala, da ser mi xwe û bi lez berê xwe da derîyê hewşê. Bi gavên sivik gîhaşt derî. Çaxa ku piyê xwe ji derî avêt derva, dengekî gelek li nêz go:

«Ihiihii…» Hema di de sar û di navbera derî de çik ma, seki. Xwêdaneka sar di enîya re avêt û dilop dilop hat xwarê.

«Hoo… tu ?… tabûtê bi ku de di

Serê xwe vegerand, li mirov nihêrt: miezi camîyê Gelo bigota çi? Devê li hev gerîya:

«La… lawik ne… nexweş e… iih, ihh mi go.. lawîkê min nexweş , mir. Hatime tabûtê bibim

«Baş e, ji bo çi vê şeva han, di saetê de û haya kesî?.. »

«Ez hatim kes li van dera tune , min bi serê xwe rakir ji mecbûrî. Ka min ê ji re bigotaya

«Derewa meke, tu hatiyî dizîyê

«Na Welleh, rast dibêjim

«Bes derewa bike, mel’ûnê melûn. Tu fedî nakî hatiyî dizîya camîyê

Dengê mirov sert , hinekî diqîriya. Bêçare, li ber gerîya:

«Waad be ku na... êêgotina min ew e ku ez mecbûr mam. Tu çara min nîn !»

Mirov, guh nedayê, qîrîya:

«Gidî mehelîno, bigihên diz va ye, diz ketîye camîyê

Li ber gerîya:

«Na, naez ne diz im

Lê tu tişt nexist serî. Tabût danî. Ji revê pêştir tu rê nemabû. Yan na, mehelî ê niha hemû li ser serê kom bûna. Dest bi revê kir. Mirov da pey. Ji alîkî de li wî diqîrîya:

«Gi, cîranno werin, diz va ye. kin, gi kin direve

Ji nifşkê ve tiştekî sert li paçika hustiyê ket. Pêre pêre, serserkî noqî nav berfê :

«Ehey mel’ûn, di ser de direvî .» go dengekî.

Ev deng ne dengê berê .

Derbeka din lê ket, yeka din … li ser hev diketin. Rabû, xwest bireve. bi derbeka din dîsa di nav berfê de dirêj :

«Lêxin ha lêxin, bira nereve

«Li şeytanî xin

«Li bênamûsî xin

«Wey şeytan wey, ka tabût dizîn!…»

Qîrîn û hela hela her ku diçû zêde dibû, re derb pir dibûn.

diz ji ve hemû tişt ji bîr ve kiribûn . Ne hay jderban hebû, ne qîreqîr û hela hela Dar û derbên ku  diketin êdî qet ew nediêşandin. Bi dev û poz ve ketibû nav berfê. Xwînek sor û zirav ji cênîka diheri û dilop dilop diniqutî nav berfa sipî

Gava dinya ronî , li serê kuçê, di nav berfa sipî de jxwîna sor î cemi û ji dudu-nîvekî hesinî pêştir tu tiştî xuya nedikir.

Çapa pêşîn: TÎRÊJ, Kovara Çande û Pîşeyî, hejmar 2, adara 1980yî, İstanbul/Diyarbekir

NOT: Metin li gor rêziman û rastnivîsîna îro ji bal niviskarê wê ve hatiye redaktekirin.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: