‘’Ferman e, ferman e, fermana mîrên kurdan e!’’ Versiyona berfirehtir a nivîsa min a di hejmara vê hefteyê (hejmara 30’ê) a heftenameya Basê de. Husên Canpolad li ser esasê irsî mîrê Kilîsê û ji ber tayinkirina ji paytextê jî, begêbeganê eyaleta Helebê bû. Loma hem mîr, hem jî paşa bû. Eslê xanedaniya wî li gor
SEDEMÊ KUŞTINA ŞEREF XANÎ
‘Ferman e, ferman e, fermana mîrên kurdan e!’ M. Dehqan û V. Genc ên ku bi xurdekarîyeka rêkûpêk li ser tarîx û awayê mirina (kuştina) Şeref Xanî rawestiyane (b. nivîsa berî vê; “Kuştina Mîr Şeref Xanê Bedlîsî”), li ser sedemên kuştina wî, belge neanîne, bi esehî nizanin ku Şeref Xan çima hatiye kuştin. Lê
KUŞTINA MÎR ŞEREF XANÊ BEDLÎSÎ
‘Ferman e, ferman e, fermana mîrên kurdan e!’ Mîr Şeref Xanê Bedlîsî yek ji navdartirîn mîrên kurdan e. Ew wek mîrê Bedlîsa mîrekiyeka Kurdistanê ya girîng, xwedan roleka berbiçav e. Lê, ew bi şexsiyeta xwe ya alimî, hunermendî û tovavêjê bîrûbaweriya neteweyî jî derdikeve pêş. Ew li sirgûnê li Îranê jidayik bû (1543), li
’FERMAN E, FERMAN E, FERMANA MÎRÊN KURDAN E!’
Nîvê pêşîn ê sedsala 17an, li nav osmaniyan dewreka nelihevî, pevçûn û şerên balkêş ên li ser axa Kurdistanê ye ku buye sedemê kuştina hin mîrên Kurdistanê. Mîr Şeref Xanê Bidlîsî, Husên Canpolatê mîrê Kilîsê, Alî Begê biraziyê û xelefê wî, Yehya Begê kurê Zekeriya Xanê mîrê Hekkariyê, Mehemed Xanê mîrê Hezoyê û pişt re
Li Stenbolê du xwişkên Babanzade: Dîclehan û Neslîhan
NESLÎHAN KISAKÜREK Neslîhan Baban di 5ê Tebaxa 1917an de ji dayikê bû. Bavê wê waliyê Tirkiyeyê yê kevn Abbas Recaî Nuzhetê kurê Yehya Nuzhet Paşayê kurê Alî Begê kurê Xalid Paşayê Baban e. Diya wê Sarê Xanim e, çerkez e. Neslîhan xwişka mezin a Dîclehan Babanê ye. Tenê herdu xwişk in, wekî din zarokên
Li Stenbolê du xwişkên Babanzade: Dîclehan û Neslîhan:
DîCLEHAN BABAN Derûdora entelektuel a kurdan kêm-zêde hay ji hunermenda mala Bedirxaniyan; Leyla Bedirxana balerîn buye, lê ji naskiriyên malbata Babanzadeyên mîrên Silêmaniyê yên ku sirgûnî Stenbolê bûbûn hema hema tuneye. Ji Babanan, du jinên di nav tirkan de naskirî hene ku kêmnasên civaka kurda ne. Du xwişkên ku li Stenbolê ji dayik bûn, li
NIMÊJA VÊ DESTMÊJÊ BIVÊNEVÊ YE
Biryara serlêdana rapirsiya cudabûna Başûrê Kurdistanê hat dayin. Di 25ê îlonê de yên deverên li serê nelihevkirî (maddeya 140) jî tê de hemû welatiyên pêkhateyên etnîkî, dînî û mezhebî ên Başûr ê tevî rapirsiyê bibin. Zelal nebûbe jî çawa, yên li derveyê welêt jî ê deng bidin. Gelo xelkên deverên di bin destê PKKê û
PEYMANA QESRA ŞÊRÎN
Peymana ku welatê kurdan kir du beş, di 17ê gulana 1639’ê de li Deşta Zohabê ya nêzî Qesra Şêrîn a ser bi Îranê ve hat mohrkirin.1 Kurd giringiyeka mezin didin vê peymanê; ew wek destpêka êş û jana kurdan a îroyîn tê nirxandin. Destpêka vê êşê esas berî wê bi 500 salan, bi hatin û
QURINCOK LI QETERÊ KETIN, TIRKIYE VECINIQÎ
Rûdaweka payî bi awayekî nepayî hat. Siûdîyê, Misirê û hin dewletên ereb bi biryareka sert Qeter xist dorpêçê, ew kir masiyê av li serê ziwakirî. Têkiliyên wê yên dîplomasî, eskerî û aborî qeyd û bend bûn. Pêre pêre xetereka xelayê jî serî hilda. Îranê û Tirkiyeyê xwe dan ber veguhaztina pêdiviyên xurekî yên acîl. Lê
BÊEXLAQIYA XWESIPARTINA ‘NA’YÊ
Mîkro-ferqa navbera rêjeyên ‘erê’ û ‘na’ya referandûmê, hêviyek xist dilê mixalefeta li hemberê desthilata bi serokatiya Erdoğan. Hin derûdor li bendê ne ku rêjeya ‘na’yê li hemberî desthilata îro bibe esasê platformeka hilbijartinên êbê. Diyar e, cudatiya navbera hilbijartinan û referandûmekê li ber çavan nayê girtin. Rêje jî ne ya kutleyeka homojen, an a xwedan
Mûrad Ciwan 