Mûrad Ciwan

Li Tirkiyê yek ji wan pirsên ku pirtirîn tên munaqeşekirin, mesela têkiliyên dewleteka demokratîk e ku ligel dîn datîne. Wekî hemû têkiliyên dewleta Tirk, yên wê yên bi dîn re jî tu caran li cihê xwe rûneniştine. Esasen têkiliyên dewleta Tirk yên bi dewletê re hê ji dema avabûn û geşbûna dewleta Osmanî de dest

Hilbijartinên 24-ê çileya pêşîn a 1995-an hin encamên balkêş bi xwe re anîn. Di vê nivîsa xwe de, dixwazim, qasî ku ez dibînim li ser van encaman rawestim. Berî her tiştî, her çendî gellek partî başdarî helbijartinan bûn jî, ev hilbijartin di welatekî wisa de çêbûn ku hê gellekî ji demokrasiyê dûr e, hilbijêrên vî

Nalîn Baksî keçeka Kurd e. Piştî darbeya 12’ê Îlonê, di umrekî piçûk de bi malbata xwe re hat, li Swêdê bicîh bû. Li Swêdê mezin bû, xwend, kar kir, bi siyaseta nava Swêdê mijûl bû. Di nava ciwanên sosyaldemokrat ên Swêdê de bi zîrekî têkoşîn da. Di hilbijartinên parlamentoyê de ku sala 1994’an pêk hatin,

Ew buyerên ku piştî avabûna hukûmeta nuh a Tirkiyê, di navbera hêzên asasîn ên dewletê û baskê hukûmetê yê Refahê de derbas bûn, careka din bi zelalî û eşkerayî dan xwiyakirin ku du aliyên dewleta Tirk hene ku aliyek ji bo peydekirina îmaj, xeyal û xapînokiyê y, aliyê din jî ji bo hebûn û berdewamiya

Van çend salên dawîn, gava meriv bala xwe dide civaka Tirkiyê, hisseke welê li meriv peyda dibe ku meriv dibêje qey civak ji her aliyî ve di rewşa tarîtirîn û bêhêvîtirîn a dîroka xwe de ye. Esas ku meriv li dîroka guherînên Tirkiyê vedigere, tu dewr naxuyê ku bi rengînî, nûbûn û lez û beziya

Nizanim gelo bala we jî dikêşe an na, gellek muşterekiyên Îsraîl û Tirkiyê hene ku gava meriv bala xwe dide Tirkiyê Îsraîl dikeve bîra meriv. Ez bi xwe, hema hema her cara ku li ser rewşa Tirkiyê, pirsgirêkên wê yên siyasî û civakî difikirim Îsraîl dikeve bîra min. Min gellek caran pirsa wê yekê ji

Sala 1996-an li Tirkiyê bi eşkerebûn û munaqeşeya hin skandalan derbas bû û ewirên wan bêyî ku riyeke çareseriyê bibînin xwe berdidin ser sala 1997-an. Eşkerebûna «Çeteyê Sonmezan» û girtina hin endamên wan, qewimîna «qezaya trafîkê ya Susurlukê» û pê re dengvedana hevkariya polîs, mafia û siyasiyan û ya dawî gurrkirina agirê tecawuzkarî û îstîsmariya

Redaksiyona Armancê bi vê hejmarê xatir ji xwendevanên Armancê dixwaze.Bi îmkanên wê yên ku hene îdî ev redaksiyon nikare jiyana Armancê li gora wan prensîbên ku heta îro ew xwe dispêre wan bimeşîne. Loma jî îro Armanc rawestinekê dide jiyana xwe ya weşanî û xatir ji xwendevanan dixwaze. Di rojên pêş de Armanc wê careka